For Elise

Met zo’n honderdvijftig waren we, om toch minstens een wiel of twee bij te dragen aan het goede doel, de rolstoelfiets voor Elise. Hopelijk is die er vlug.

Gisteren reed ik For Elise van The Lonely Drivers, een toer vanuit Wevelgem op gps, … zonder gps. Ik vond mijn weg in het opwaaiend stof achter één van de organisatoren met een Garmin op een V-Strom 1000.

Dat het moeilijk kon worden om de zwaardere kalibers met litermotoren te volgen, wist ik. Ik had me daarop voorbereid.

Ik had de route gedownload en de belangrijkste ankerpunten van buiten geleerd:  Wevelgem, de route middendoor naar Avelgem, de Kluisberg, Frasnes-lez-Anvaing, Ostiches, Wodecq, Vloesberg, langs Op- en Nederbrakel, Roborst, Zottegem, Hundelgem, Dikkele, Meilegem, Nederename, Heurne, Ouwegem, Lede, Nokere, Waregem, Ooigem, Hulste, Lendelede, Sint-Eloois-Winkel en via Gullegem dan terug naar Wevelgem. Stap voor stap – rechtdoor, rechts of links – had ik het traject mentaal gevisualiseerd in hoeken tot op vijfenveertig graden nauwkeurig.

Deden ze die toer toch wel niet andersom?!

Er zat weinig anders op dan te vertrouwen op het navigatietoestel van de koprijder en te rekenen op de volle vijfenvijftig pk van de Transalp. De Transalp en het kunnen volgen, vielen best mee. Uiteraard was het ook de verdienste van de begeleider op de Suzuki. Hij hield mooi rekening met het spontane tempo van ons klein konvooi.

De Garmin echter, die begon al tilt te slaan toen we nog maar net het blokje om waren. Als je denkt dat toeren op gps (met een motor) kinderspel is, neem dan Monopoly in je gedachten. Reeds na twee minuten passeerden we terug langs start. Rond Zottegem reden we evenzo een rondje naar hetzelfde punt, al lag dat hoofdzakelijk aan de wegenwerken.

Celles – was ik nooit eerder geweest – heb ik nu leren kennen vanuit alle windstreken. Daarna hebben we nog heel Pottes doorgeroerd.

Dit was dus geen simpele tocht van wat ingeblikte coördinaten. Er werd gestopt, gezocht, routes opnieuw berekend, in stilte gevloekt op die gps, gepraat en gelachen. Zoiets maakte het allemaal wel wat socialer. En, dat zoeken gaf op het einde van de rit extra voldoening.  We leunden finaal tegen de tweehonderd kilometer aan. Dit was een kwart meer rijplezier dan ze ons hadden beloofd. Tof hé, zo’n gps!

De hele tijd reed ik achter een Yamaha Wild Star, lid van de club ’t Los Plak. Zijn nummerplaat zat nochtans goed vastgevezen. Waarom The Lonely Drivers zo noemen, weet ik ook niet. Ik heb mij daar op geen enkel moment lonely gevoeld. Of, zouden ze zo nu en dan eens verloren rijden?

Ik twijfel of ik er mij één aanschaf. Het plezier van een gps heb ik nu mogen ervaren, begint pas op het ogenblik dat ie de weg kwijt is. Dan leg je contact met elkaar. Dan spreek je mensen aan. De weg kwijtspelen, lukt mij nog altijd vrij goed zonder.

Met of zonder, ik heb stevig genoten van deze zonnige zondag!

De Pyreneeën

In zes dagen tijd 3.600 kilometer. Dat zijn veel kilometers. Dat was ook de bedoeling: veel rijden, veel bochten, hoogtes en laagtes, van zee naar zee, een soort oefenreis voor het verdere Galicië, deze zomer.

Vanaf het punt waarop de N 260 door de bergen begint te gaan tot voorbij Ochagavía heeft iedere motorrijder een verhoogde hartslag. Wie er voor het eerst komt en de hele Pyreneeën wil beleven, komt niet rond in zes dagen. Er is zoveel te doen. Behalve dat ze veel adrenaline aanleveren, zijn ze ook heel rustgevend, die Pyreneeën. Het is er relaxed rijden, dan toch langs de Spaanse kant.

Het verhaal lees je hier.