Het coronadilemma en liefde in tijden van Covid-19

Op de E17, ter hoogte van Lokeren, begon ik mij af te vragen wat mij bezield had. Het was een druilerige zondagmorgen, zoals die vaak voorkomen in het begin van juli. Ik was op weg naar een mogelijke ruil van de Transalp voor een CBR 600.

CBR F4

Het zat zo. Tijdens de lockdown stond mijn Transalp op tijdelijke werkloosheid. Het coronavirus leek op dat moment een verhaal met een plots begin, een lang midden en zonder einde. De avondlessen Spaans waren abrupt gestaakt en de juf was niet van plan om opvang te voorzien. De zomerreis naar Spanje werd geannuleerd en de samenleving kreeg een middeleeuws format. Het dagelijks leven werd opnieuw een lokale activiteit met alléén nog essentiële verplaatsingen. Dat gaf rust, eenvoud, focus en tijd om na te denken.

Met de overgebleven tijd had ik kennis gemaakt met Roxy, die met een Fireblade uit ‘99 van de ene kant naar de andere kant van de planeet schuurt. De Pamir Highway op een CBR 900! Als zij dat kon, kon ik in mijn kleiner geworden wereld net zo goed terugkeren naar een Honda CBR 600. Ik stond voor een megadilemma: de Transalp houden of terug een CBR 600?  

Dit geschreven, reed ik dus door weer en wind op de E17. Jean had een CBR 600 F4 van ’99 te koop. Hij wou die ook ruilen voor een lichte adventure. Zijn vrienden – de Felix, den Andrew en de Piet – reden op Transalpen, twee daarvan,  en eentje op een Kawasaki KLR 650. In het najaar zouden ze naar het Atlasgebergte in Marokko trekken, waar een Transalp  stukken meer comfort biedt op de onverharde wegen dan een CBR. Zijn grotere leefwereld en mijn kleinere waren een prima match om tot een deal te komen, abstractie gemaakt van enkele minieme persoonlijke cultuurverschillen.

Zo hebben ze in Antwerpen – de provincie – het lokale gebruik om voor iedere eigennaam een bepaald lidwoord te plaatsen. Dat is een commerciële truc om de eigen status en die van andere mensen te verhogen. Ook al ken je Piet van haar noch pluimen, het lijkt alsof je hem moet kennen en je begint onbewust ook rekening met hem te houden. Het gaat niet over zomaar iemand die toevallig Piet heet. Neen, het gaat over dé Piet. In geen enkele taal, nergens ter wereld doet men zoiets, behalve in Antwerpen.  Jean was in zijn breedsprakerigheid met vier, want de Felix, den Andrew en de Piet hadden ook hun mening al gegeven over wat ne goei Transalp was. Eén voor één werden ze geciteerd bij de controle van de onderdelen. Die van ons had ook veel te zeggen, maar niet over moto’s. Dat was zo’n cultuurverschil.

Hoewel Jean eerder de handen had van iemand die net van de manicure kwam, had hij naar eigen zeggen de hartkleppen van de CBR geopereerd, de distributieketting en de benzinepomp vervangen. Dat alles in de periode van september tot nu, waarin hij vijfduizend kilometer had gereden met de CBR. In Spanje, op reis met Piet, Andrew en Felix, was  ook de spanningsregelaar gesneuveld. Komt da tege. Dit wekte de indruk dat er nog weinig diende vervangen te worden aan de CBR, maar betekende natuurlijk wel dat’m oem de vijf botte stilstond.

In tegenstelling tot West-Vlamingen die graag het laatste woord krijgen, zijn Antwerpenaren er altijd op gericht om het eerste woord te krijgen. Eerst een lang verhaal met veel figuranten, die een lidwoord voor hun naam krijgen, oem dan volle petrol te geve. Zo gaat dat daar. Hij op de Transalp, ik op de CBR, zijn we een half uur gaan fietsen. Da was de max!

De CBR stuurde veel vinniger dan de Transalp en op de rechte stukken gaf de acceleratie opnieuw kriebels in de buik. Ik bleef voorzichtig in de bochten, want de banden speelden al in de verlengingen, wat me nog niet zo’n grote zorgen baarde om die te vervangen. Alléén, pakte de CBR de volgende versnelling pas in de laatste millimeters  van de ontkoppeling. In neutraal had je dat typisch geratel. Met andere woorden, binnenkort was die ontkoppeling zoe doêd as ne pier. Als hij het hele motorblok kon opensmijten, waarom had hij dan die koppelingsplaten niet vervangen?

Bij het afstappen was het voor Jean in de sakosj. Ik begon daarentegen flink te twijfelen en werd stil, wat spontaan opgevangen werd door de Jean, die een klapke begon over de technische keuring voor motoren vanaf 2022. Daarmee joeg hij me helemaal de stuipen op het lijf. Naar de keuring in 2022?! Dat was randnieuws op het ogenblik dat virologen het land regeerden. In ieder geval, het was mij compleet ontgaan. Jean gaf aan dat hij daarom wou checken of er geen speling zat op de lagers, want da’s ne zure, nen hoep cente.

Ik heb daarna nog even nagedacht, zoals afgesproken. Ik liet het hem daarnet weten. De CBR zag er qua carrosserie subliem uit, maar ik zou de Transalp houden. De laatste woorden waren dat hij zoiets al vermoedde en vijf minuten geleden de CBR had verkocht.

Ik zeg dus niet dat er niet opnieuw een CBR komt, van ze lêve ni. Maar, de liefde voor mijn Transalp is nu toch weer iets groter geworden.    

Discover Overland

Hoe maak je een wereldreis in één weekend?

Dat is vrij simpel. Je haalt de rolluiken naar beneden en creëert een sfeertje. Misschien wil je ook de laptop met de televisie verbinden. Je voert de termen motorcycle, world en travel in op YouTube. Je begint te bingewatchen – het ene na het andere filmpje – en tegen zondagavond heb je een compleet leeg gevoel. Maar, je hebt de hele wereld gezien.

De andere optie is dat je naar Ulicoten – het Ushuaia van Nederland – rijdt en er je tent opslaat. Je gaat er luisteren naar de wereldreizigers, kijkt naar de demo’s en je praat er heel gemoedelijk met honderd andere avonturiers, die zo dicht bij je staan dat je ze kunt aanraken. Je rijdt opgeladen naar huis en je krijgt thuis datzelfde leeg gevoel.

Ik koos voor die tweede optie en ging het voorbije weekend naar Discover Overland.

Discover Overland

Wat heb ik geleerd?

Alle sprekers hadden het uiteraard over de problemen en obstakels die ze onderweg tegenkwamen. Ze hadden het over de realiteit van vallen en opstaan, meestal nogal vrij letterlijk. Tegelijkertijd bleek dat vijfennegentig percent van die problemen altijd opgelost werden.

En, sommige problemen behoeven helemaal geen oplossing. We leerden bijvoorbeeld ook U-turns maken!

Als koppel, als een man of vrouw alléén, met een gloednieuw rijbewijs of met honderdduizenden kilometers op de teller, als motortechnieker of technisch analfabeet, met een 130 cc, een overjaarse Enfield, een GS 1250 of een Africa Twin, iedereen kan die wereldreis maken. Sommigen beginnen eraan ergens in de twintig, anderen op zestig. De één doet het impulsief, de ander plant het vijf jaar op voorhand. Iedereen kan het met een beetje bloed, zweet en tranen, … if you want something enough, volgens Graham Field.   

Discover Overland on the Enfield
Bloed

Bloed leerden we stelpen met een rekverband dat we wikkelden in de richting van het hart. De bloedshock herstelden we door gebruik te maken van een warmtedeken om onderkoeling over oververhitting te voorkomen.

Met de nodige creativiteit zijn er nog negenenveertig andere toepassingen met dat warmtedeken. Op dit punt zijn er geen issues meer. Zo’n warmtedeken is even multiple inzetbaar als WD40.

Zweet

Aan zweten kom je hoe dan ook niet onderuit, maar er bestaan zweetreductietechnieken. Bijvoorbeeld, voor het terug rechtzetten van een gevallen motor.

Langs de andere kant, was er ook een belangrijke demo om obstakels te overwinnen en niet te vallen, waarvan het mij nog niet helemaal duidelijk is of dit nu minder of meer zweet vergt.

Nu, zweet zal er altijd zijn, al was het maar bij het vervangen van een band. Ook dat, hebben we geleerd.

Tranen

Daar hebben we het niet zoveel over gehad. Maar, ze zullen er wellicht op zo’n reizen geweest zijn, omwille van heimwee, onmacht of het telkens weer afscheid nemen van mensen. Of, er waren de tranen van ontroering bij het zien van overweldigende landschappen.

Ook de terugkeer, en vooral het terug zijn, blijkt geen evidentie. Er is altijd die eerste maandag terug. Je wordt opgewacht door de leegte of door de ratrace, en meestal nog de beide. De mooie herinneringen van een wereldreis geven je absoluut geen garantie op een permanent geluksgevoel, enkel op een brok nostalgie. Dan is het even wachten tot het verlangen weer opduikt. Maar, als het enigszins mag troosten, het menselijk verlangen werkt als een Transalp. Het start (bijna) altijd terug op. 

En … dan nog enkele kleine tips die een groot verschil maken.

Een leeuw valt je niet aan als je in een tent zit. Dit reduceert het probleem tot wie het meeste geduld heeft. Sometimes you lose, sometimes you win. Het mag duidelijk zijn dat er geen losers waren onder de sprekers.

Dezelfde regel geldt ook bij de grensovergangen. Iedereen komt er door, maar wie geduld heeft, komt er goedkoper door.  

Als je je motor niet helemaal uit elkaar vijst en reduceert tot een Ikea-pakket voor shipment, zet het stuur dan schuin. Het bespaart je een paar honderd euro in het volume.

Als je alleen reist, lijkt iets groot altijd groter en iets klein altijd kleiner. Dat was ook zo bij mijn eerste serieuze off road ervaring in Bosnië, dit jaar. Daarom, de tip van Benno Graas: bij een probleem of uitdaging altijd eerst koffie zetten, koffie drinken, genieten van de koffie, daarna beginnen nadenken en nog een koffie nemen vooraleer over te gaan tot actie. Zo sta je scherp.

Het zou een boek worden, mocht ik hier alle tips & trics neertikken. Er waren de dubbele paspoorten, verse dollarbiljetten en zoveel meer.

Last but not least, niet vergeten om aan andere mensen hulp te vragen. Mensen helpen je graag.

Dit waren de helpers op het podium: Martin Brucker, Graham Field, Ulla & Bernd, Rene & Corine, Noraly (Itchy Boots), Caterina Triolo, Benno & Thecla, Tom & Caroline (Moto Morgana) en Tim Hewitt.

Wordt – ongetwijfeld – vervolgd!

P.S. Heeft er iemand een elektrisch schema om een Senseo op een Transalp te monteren?

De Balkan doorheen 7.903 kilometer

Misschien inspireert het reisverhaal je voor vijf nieuwe bulletpoints op je bucketlist:

  • Slapen in een ton of houten wigwam op een camping
  • Offroad door Bosnië
  • Door de bergen van Montenegro trekken
  • Kiezen tussen de Transfagarasan of de Transalpina in Roemenië  
  • Een regenpak kopen

Alléén de richting zat in mijn hoofd. Langs waar ik zou doorgaan, langs waar ik terugkeerde, was niet bepaald. De weg zelf was de bestemming. Iedere halte kon gemakkelijk een bestemming voor een week zijn, zoals de Finse zussen dat hadden opgevat. Bovenal was het mij om de weg te doen, met weinig verwachtingen en zonder een vast schema.

Het relaas van twintig dagen doorheen de Balkan lees je hier.