Het coronadilemma en liefde in tijden van Covid-19

Op de E17, ter hoogte van Lokeren, begon ik mij af te vragen wat mij bezield had. Het was een druilerige zondagmorgen, zoals die vaak voorkomen in het begin van juli. Ik was op weg naar een mogelijke ruil van de Transalp voor een CBR 600.

CBR F4

Het zat zo. Tijdens de lockdown stond mijn Transalp op tijdelijke werkloosheid. Het coronavirus leek op dat moment een verhaal met een plots begin, een lang midden en zonder einde. De avondlessen Spaans waren abrupt gestaakt en de juf was niet van plan om opvang te voorzien. De zomerreis naar Spanje werd geannuleerd en de samenleving kreeg een middeleeuws format. Het dagelijks leven werd opnieuw een lokale activiteit met alléén nog essentiële verplaatsingen. Dat gaf rust, eenvoud, focus en tijd om na te denken.

Met de overgebleven tijd had ik kennis gemaakt met Roxy, die met een Fireblade uit ‘99 van de ene kant naar de andere kant van de planeet schuurt. De Pamir Highway op een CBR 900! Als zij dat kon, kon ik in mijn kleiner geworden wereld net zo goed terugkeren naar een Honda CBR 600. Ik stond voor een megadilemma: de Transalp houden of terug een CBR 600?  

Dit geschreven, reed ik dus door weer en wind op de E17. Jean had een CBR 600 F4 van ’99 te koop. Hij wou die ook ruilen voor een lichte adventure. Zijn vrienden – de Felix, den Andrew en de Piet – reden op Transalpen, twee daarvan,  en eentje op een Kawasaki KLR 650. In het najaar zouden ze naar het Atlasgebergte in Marokko trekken, waar een Transalp  stukken meer comfort biedt op de onverharde wegen dan een CBR. Zijn grotere leefwereld en mijn kleinere waren een prima match om tot een deal te komen, abstractie gemaakt van enkele minieme persoonlijke cultuurverschillen.

Zo hebben ze in Antwerpen – de provincie – het lokale gebruik om voor iedere eigennaam een bepaald lidwoord te plaatsen. Dat is een commerciële truc om de eigen status en die van andere mensen te verhogen. Ook al ken je Piet van haar noch pluimen, het lijkt alsof je hem moet kennen en je begint onbewust ook rekening met hem te houden. Het gaat niet over zomaar iemand die toevallig Piet heet. Neen, het gaat over dé Piet. In geen enkele taal, nergens ter wereld doet men zoiets, behalve in Antwerpen.  Jean was in zijn breedsprakerigheid met vier, want de Felix, den Andrew en de Piet hadden ook hun mening al gegeven over wat ne goei Transalp was. Eén voor één werden ze geciteerd bij de controle van de onderdelen. Die van ons had ook veel te zeggen, maar niet over moto’s. Dat was zo’n cultuurverschil.

Hoewel Jean eerder de handen had van iemand die net van de manicure kwam, had hij naar eigen zeggen de hartkleppen van de CBR geopereerd, de distributieketting en de benzinepomp vervangen. Dat alles in de periode van september tot nu, waarin hij vijfduizend kilometer had gereden met de CBR. In Spanje, op reis met Piet, Andrew en Felix, was  ook de spanningsregelaar gesneuveld. Komt da tege. Dit wekte de indruk dat er nog weinig diende vervangen te worden aan de CBR, maar betekende natuurlijk wel dat’m oem de vijf botte stilstond.

In tegenstelling tot West-Vlamingen die graag het laatste woord krijgen, zijn Antwerpenaren er altijd op gericht om het eerste woord te krijgen. Eerst een lang verhaal met veel figuranten, die een lidwoord voor hun naam krijgen, oem dan volle petrol te geve. Zo gaat dat daar. Hij op de Transalp, ik op de CBR, zijn we een half uur gaan fietsen. Da was de max!

De CBR stuurde veel vinniger dan de Transalp en op de rechte stukken gaf de acceleratie opnieuw kriebels in de buik. Ik bleef voorzichtig in de bochten, want de banden speelden al in de verlengingen, wat me nog niet zo’n grote zorgen baarde om die te vervangen. Alléén, pakte de CBR de volgende versnelling pas in de laatste millimeters  van de ontkoppeling. In neutraal had je dat typisch geratel. Met andere woorden, binnenkort was die ontkoppeling zoe doêd as ne pier. Als hij het hele motorblok kon opensmijten, waarom had hij dan die koppelingsplaten niet vervangen?

Bij het afstappen was het voor Jean in de sakosj. Ik begon daarentegen flink te twijfelen en werd stil, wat spontaan opgevangen werd door de Jean, die een klapke begon over de technische keuring voor motoren vanaf 2022. Daarmee joeg hij me helemaal de stuipen op het lijf. Naar de keuring in 2022?! Dat was randnieuws op het ogenblik dat virologen het land regeerden. In ieder geval, het was mij compleet ontgaan. Jean gaf aan dat hij daarom wou checken of er geen speling zat op de lagers, want da’s ne zure, nen hoep cente.

Ik heb daarna nog even nagedacht, zoals afgesproken. Ik liet het hem daarnet weten. De CBR zag er qua carrosserie subliem uit, maar ik zou de Transalp houden. De laatste woorden waren dat hij zoiets al vermoedde en vijf minuten geleden de CBR had verkocht.

Ik zeg dus niet dat er niet opnieuw een CBR komt, van ze lêve ni. Maar, de liefde voor mijn Transalp is nu toch weer iets groter geworden.    

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.