Ik wou een inktvis eten op het einde van de wereld

Het was de bedoeling om enkel Galicië in kaart te brengen, als een nog onontgonnen terrein. Galicië was mij bekend omwille van zijn vele wandelaars naar Santiago, slechts weinig uit de verhalen van motorrijders. Vooral dat symbolische einde van de wereld – Fisterre – trok mij aan.

Ik ben er naartoe gereden en het was een o zo gevarieerde reis. Al vlug ging het niet volgens plan. Of, er was het weer. Er was het verdwalen. Of, gewoon de keuzes die moesten gemaakt worden.  En, dan waren er weer de mensen die je tegenkwam, die je verleidden tot andere plannen, zoals de N222 in Portugal.

Het is uiteindelijk een motorreis geworden, die van dag tot dag gepland werd. Finaal heb je om te reizen maar één punt nodig om naartoe te gaan, en al de rest wijst onderweg zichzelf uit. Of je dat punt nu wel of niet bereikt, maakt zelfs niet eens uit. Dat leerde ik van de Duitser op de ligfiets. Niets is leuker dan plannen maken en er dan van afwijken omdat er iets op je route komt. Nog nooit, had hij een reis gemaakt zoals hij die gepland had.

Het plan was Fisterre heen en terug, in een lus. Ik wou een inktvis eten op het einde van de wereld.

Deze trip ging van de Bordeaux-streek over Santander naar de Picos de Europa. Vandaar naar Galicia langs de kust, met een bezoek aan Santiago en verder tot bij de grens van Portugal. Via Porto de Porto-route tot in het binnenland van Spanje, naar Toledo en de molens, waar Don Quichot literair tegen vocht. Dan even de Middellandse Zee aangeraakt. Ik dacht dat het daar wat frisser zou zijn. Via de Ebro naar Andorra. Door Frankrijk naar de Cevennes, om uiteindelijk via een nostalgische herinnering terug naar huis te rijden.

Het verhaal lees je hier.

 

 

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.