Transalp, de lokroep van de bergen

Bij de keuze om her op te stappen, haalde ik de nooit eerder behaalde glorie van een CBR 600 binnen. Een fantastisch machine, echt waar. Stuurt gemakkelijk, is licht, handelbaar en heel wendbaar. De vier cilinders in lijn voelen zacht als chocolademousse, maar even zo stevig als de puurste fondant. Het laat je toe rustig te toeren in lage toeren en zweethanden te krijgen in hoge toeren, laag bij de grond, kort door de bocht. De eerlijkheid gebiedt mij te schrijven dat ik er wellicht niet eens zestig procent van alle pk’s uithaalde. Het ultieme g-plekje van alle krachten voelde ik nog niet.

Het enige nadeel van de CBR is dat het geen model is om ver te reizen, noch qua rijhouding, noch qua bagagemogelijkheden.

Ik ben geen knee down racepiloot. Ik ben ook geen slow rider die op z’n motor ligt als iemand die met de voeten op een salontafel naar de televisie kijkt. Dus ja, het aantal cilinders en pk’s halveren en het met een versnelling minder doen, was een harde keuze. Noem het de lokroep van de bergen. Ik heb een Transalp binnengehaald. Ze rijden ermee rond de kerktoren en de wereld, zo allround is ie.

Kortom, geen evidente ‘switch’ – ‘t is te zeggen, de CBR is nog niet verdwenen –  maar een wissel op de toekomst voor enkele mooie motorreizen. La route des grandes Alpes, Corsica, Costa verde, … het zijn maar enkele vlugge helmgedachten.

De CBR houden of wegdoen, wordt nog een groot dilemma.

Wordt vervolgd.

1 Reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.