Doel

Doel – ooit 2.500 mensen rijk – is authentieker dan Bokrijk, even desolaat als Tsjernobyl en minstens zo kleurrijk als het Springfield van de Simpsons. Slechts af en toe loop je er een andere ramptoerist tegen het lijf. Het dorp draagt de sporen van het leven zoals het was. Het toont het ruwe trauma van een verloren gegane ziel. Wie naar Doel afzakt, reist naar het einde van de wereld.

Mijn oudste zoon in duo. Op de foto in primo. Het lijkt een schoolreis, maar in de vakantie leer je de dingen veel makkelijker. Op een motor verwerk je de indrukken zoveel intenser. Voor zijn vader, een poëtisch moment.

Op geen enkele plek ter wereld vind je de evolutie van energiewinning zo kernachtig op één plaats samengevat als in Doel.  Van turfontginning en atoomsplitsing tot windturbines, een fantastische geschiedenis. Het unieke stratenpatroon dateert uit de rustperiode in de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648), zo rond 1614. De straten liggen hoeks op elkaar en vormen een dambord, wat New York 200 jaar later kopieerde voor de structuur van Manhattan.

Wat ooit in datzelfde New York begon als een tag, een korte gespoten tekst, is uitgegroeid tot street art over de hele wereld. Doel is ondanks haar stichtend voorbeeld in wegeninfrastructuur uiteindelijk geen Manhattan geworden, maar maakt best best wel kans om uit te groeien tot het Burano van de graffiti.

Doel is niet groot, maar groots in wat het teweegbrengt. Het verlaten van het dorp is het achterlaten van een stukje tristesse. Het is vertellen hoe spijtig en hoe mooi het daar is.

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.