Harley Davidson neemt Ducati over

 

De Tweebruggenrit vanuit Aalter – het voorbije weekend – leverde in verschillende opzichten nieuwe inzichten op.

Over de rit kan ik kort zijn. Het was een geslaagde toer, met zeer veel groen, mooie dorpen, aangename stopplaatsen en niet alledaagse elementen, zoals een pannenkoekenautomaat in Beauvoorde en een losstaande kerkgevel of gewoon wat steunberen in the-middle-of-nowhere. Tweehonderd en zes kilometers West-Vlaanderen in volle glorie, met een tussendoortje Frankrijk. Driehonderdnegenennegentig deelnemers. Dat zegt genoeg.

Het was de eerste keer dat June meeging op een toer. We slingerden tussen velden en bossen dat het lieve lust was, tot we op het beton richting Torhout gingen. De pijlen, waarover ze bij de inschrijving duidelijk hadden gezegd dat enkel degene met een zwarte bol erop telden, waren nergens meer te zien. Twee keer hebben we de N32 heen en weer gedaan om te zien waar we het spoor bijster waren. Er was geen volgende pijl meer te bespeuren.

June, die het op haar heupen kreeg van het heen en weer vliegen over dezelfde baan, van de minder comfortabele zit op de CBR en de hopeloze ellende van het verloren rijden, haalde een alternatieve logica boven. Halfweg was er een gelijkaardig kleiner pijltje, zonder de zwarte stip.

‘Hier! We nemen die pijlen. Als je de andere pijlen niet vindt, moet je toch één of andere pijl gaan volgen,’ poneerde ze als een evidentie.

‘We hebben die met een zwarte bol nodig. Het heeft geen zin om nu ineens andere pijlen te gaan volgen. Dat leidt tot niets,’ wierp ik tegen.

‘De zwarte bollen waren misschien op en ze hebben andere gehangen,’ ging zij verder.

Zo sta je altijd met je rug tegen je duo, die als een stevige muur blijft volhouden (of heb je het gevoel van met je rug tegen een muur te staan en is het je duo die blijft volhouden). In dergelijke omstandigheden heb ik geleerd dat het beter is om het visuele bewijs van de spijtige vergissing te leveren in plaats van te gaan discussiëren. Zoiets van, ‘t is niet gelukt, we zijn weer verkeerd, maar hebben het toch geprobeerd. Niet geschoten, nooit prijs. We hadden geluk. Nog geen kilometer verder wees het pijltje – dat we eerst al voorbijgereden waren – in de richting van een met steenpuin (on)geëffende piste. Dit was zelfs geen pijl naar een pad voor wielertoeristen. Voettochtpijlen misschien? In ieder geval, vanaf hier ging het off-road, geen parcours voor een CBR.

Met het adres van de eerste stop als enig referentiepunt zijn we hulpeloos naar de Molenwal in Alveringem gereden. We waren er een kleine fractie sneller dan het Ducati-koppel, waarmee we zowat gelijk gestart waren. Zij op een Monster. Hij op een Scrambler. We hadden ze net voor Torhout ook zien sukkelen om de weg te vinden en na langer zoeken, hadden zij blijkbaar wel de bewuste pijl gevonden.

June, die in een vage toekomst (ieder jaar, volgend jaar) haar motorrijbewijs plant en daarna tweedehands een matzwarte Ducati met goudkleurig frame wil aanschaffen,  maakte van de middagbreak gebruik om even haar been over een Ducati Monster te gooien en haar stabiliteit te checken. Ze mocht even op de motor van de madam van Michel, met de Scrambler. In tegenstelling tot wat we allebei verwachtten, kwam June maar nipt met haar tenen aan de grond. Een kleine ontgoocheling.

Na de lunch is geen pijl ons nog ontsnapt. Wie wel uit de toer ontsnapte – op de tweede stop in Boezinge – was een vrij nieuwe Ducati Multistrada met pech, getakeld door de wegenwacht. Toen waren we nog met driehonderdachtennegentig.

Op het marktplein van Boezinge is June beginnen kijken naar de Harleys.

Op de terugweg hebben we als bij toeval nog een vrouw naast een matzwarte Ducati zien staan. Ze ging gewillig uit het motorpak. Haar striptease was gericht op het vinden van haar papieren voor twee heren in kostuum, … naast een blinkende witte combi.

Moeilijk aan de grond kunnen, in panne staan en je moeten uitkleden voor vreemde mannen. June haar Ducati-droom heeft tijdens deze rit schuifschade opgelopen. Het verlangen is duidelijk verschoven. Harley heeft Ducati overgenomen. Ze is al gaan surfen naar een Street 750.

In dat opzicht wordt het nog een dure aangelegenheid, dat Tweebruggentreffen. Maar, het was leuk. Dat is zeker.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.