Let’s tango

 

Ik kan mijn mening maar beter herzien. Ik kreeg het voorbije weekend drie Harley-groeten. En, er was nog meer connectie.

Voor het eerst sinds onze proefrit is June mee op de motor gestapt. Dat deed ze met de elegantie van een geoefende tanguera. Voor wie niet vertrouwd is met Argentijnse tango, tango gaat op de eerste plaats over muziek. Zoveel meer dan dat, gaat het ook over evenwicht, over leiden en volgen, een weg afleggen in schoonheid, over een intense omhelzing  en even heel de wereld voor elkaar zijn.  De tango vraagt connectie, concentratie en finesse, alsof iedere pas je laatste is. Tango is net zo subtiel als motorrijden in duo.

Een vrouw heeft het niet gemakkelijk in die tangowereld. Als ik zie hoe lang het duurt om de juiste naaldhak te kiezen, hoeveel keuzestress daarbij komt kijken en hoe een dame op de toppen van haar tenen loopt, begrijp ik niet waarom ze nog niet allemaal zijn overgestapt op motorrijden. De bottines van mijn Assepoester waren in één twee drie aangesjord, zonder aarzelen. Ze stond voor de kast, scande, focuste en nam doelgericht het juiste paar. Verbluffend!

‘Kom,’ zei ze.

Nog even foefelde ik het lipje in de sluiting van haar helm. Dat was een nieuw gegeven. Op de dansvloer zie je weinig mensen met een motorhelm.

Ik startte de motor, liet haar via het steuntje opstappen en voelde de stevige abrazo net boven mijn heupen. Zoals de eerste meters in de dans een verkenning zijn,  wennen voor allebei, reden we voorzichtig de straat uit. June mag dan al slank en licht zijn, de druk op de achterkant en de lichtere voorvork waren duidelijk voelbaar. Bij het optrekken leken een aantal paarden niet uit hun stal te komen en ook dat was aanpassen.

Het hoekje om vonden we de volstrekte rust. Haar omhelzing ontspande en ze parkeerde haar handen op mijn dijen. Ik voelde me James Bond. Hadden we niet met vrienden afgesproken, we waren ligna recta  naar het diepe Zuiden gereden in plaats van af te slaan.

Mijn eerdere instructies – ga mee met mij, beweeg in mijn richting en laat je gaan – leken in die vriendschappelijke  bocht verkeerd uit te pakken. June liet zich compleet gaan in haar koppelreflex. In een  relatie kan de ene wat tegenwicht bieden aan de andere, tegenhangen om op het juiste spoor te komen, om samen iets op te bouwen. Dat is vrij normaal. Dit gebeurt regelmatig, zeg maar meestal. Maar, op een motor eindig je op die manier met tweehonderd kilo schroot en een pak krassen op je helm. Een motor vraagt dat je meteen op dezelfde lijn zit. Dus, hebben we dit elementair deeltje hernomen.

Ervaren tanguera’s  volgen vaak met gesloten ogen, om de connectie en het gevoel steviger te maken in plaats van een denkbeeldige lijn voor ogen te houden en de stappen te zetten, die ze denken te moeten zetten, waardoor ze niet meer volgen. Op een motor is dit net hetzelfde. Je gaat mee in de beweging van de rijder. Ben jij de passagier, dan ga je met je hoofd over de linkerschouder in de linkerbocht, over de rechterschouder in de rechterbocht. Of pure tango, je doet je ogen dicht in de bocht en het volgen volgt vanzelf.

Na een korte Ctrl+Alt+Del gingen we rimpelloos de bochten in, en er weer uit. Ik had zelfs zin om langdurig te gaan twijfelen op ronde punten over onze afslag, zo goed ging het. Wat een mooie figuur, dat rond punt.

Nooit eerder besefte ik hoe belangrijk die tangolessen waren.  Te quiero, mi tanguera!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.