Oxytocine

Rood, met naast me een winterkompaan, een gabber, een rijder onder de zeven graden. Hij had een open helm alsof hij naar de oorlog reed, een soort skibril en een sjaal, die ook een theedoek kon zijn. Ik strekte mijn arm en deed iets tussen het vredesteken en een Twix, mijn motorgroet.

Geen signaal terug, geen connectie. De man staarde katatoon voor zich uit, zijn blik op oneindig. Zijn hoofd daverde. Als hij last had van Parkinson, dan begreep ik best dat hij zijn stuur niet zou loslaten om een groet uit te schudden. Maar, het was geen Parkinson, veeleer een zware tweecilinder. Een tok, tok, tok, Harley. Hij leed wellicht aan de ziekte van Davidson.

Davidson-adepten – of toch een aantal onder hen, ik mag natuurlijk niet veralgemenen – volgen strikt het commerciële marketingplan van hun merk. Dit houdt in dat ze niet echt motorrijden. Ze betalen voor een lifestyle. Ze kopen een machine die ze uniek configureren. Geen twee Harleys zijn dezelfde. Ze poetsen langdurig het chroom van hun imago en maken meestal korte ritten met lange pauzes, om naar hun stalen identiteit te kijken. Wil je een groet van een Harley-rijder, dan moet je tot de family behoren en rij je met hetzelfde embleem.

“Fulfilling dreams of personal freedom is more than a phrase. It’s our purpose and our passion. We bring a commitment, exceptional customer experiences to everything we do – from the innovation of our products to the precision of our manufacturing – culminating with our strong supplier and dealer networks. We are Harley-Davidson.”

Noch de Europeanen, noch de Japanners slaagden in een dergelijke originaliteit. Zelfs Ducati als designmerk, is vrij uniform. Van de CBR rijden er dertien in een dozijn. Allemaal lijken ze op elkaar. Je rijdt gewoon een CBR, niet meer, niet minder. Je doet het omwille van de bochten, de acceleratie en de g-krachten. Dit is een compleet andere missie.

“Racing is in Honda’s DNA.”

Daar stonden we, te wachten tot het rood verdween. Hij, met zijn fulfilled dream. Ik, met mijn in de lucht vergane groet. De Harley vertrok enkele groene seconden later. Ik hield me mooi aan de snelheidslimieten van de bebouwde kom en versnelde net daarbuiten in een goed geasfalteerde bocht. In mijn spiegel zag ik de motor en de helm van de personal freedom fighter kaarsrecht de bocht inkruipen, alsof hij op autobanden reed, nauwelijks onderhevig aan de middelpuntvliedende kracht. Ook daarin bleek de superioriteit van Harley-Davidson.

Als hij al met moeite groet, is het nog moeilijker om van zo’n Harley-fan een bloedstaal te vragen om na te gaan hoeveel adrenaline er uit zo’n bocht voortkwam. Bij een Honda, waarschijnlijk ook een Ducati, Kawasaki, Yamaha of Suzuki, laat mij BMW, Buell en Triumph niet vergeten, kun je er van op aan dat de adrenaline quasi recht evenredig stijgt met het toerental in de draai. Een heel metabolisme zorgt er dan voor dat die adrenaline terug op een normaal peil komt in de rechte lijn, tot alweer de volgende kronkel, om helemaal te relaxen op de aanmaak van oxytocine, het knuffelhormoon.

Oxytocine komt vrij van zodra er een teken van erkenning, een dikke duim of een liefdevolle aanraking ontstaat, en zorgt voor een gevoel van verbondenheid, steun en harmonie. Het vermindert stress, verlaagt de bloeddruk, de hartslag en de spierspanning. Het gaat zelfs ontstekingen tegen en bevordert de genezing van wonden. Iedere motorgroet maakt een beetje oxytocine aan, zowel in het aanbieden, als het ontvangen ervan. Daarom vormen motorrijders een community, zoals vrachtwagenchauffeurs elkaar bedanken met knipogende lichten na het inhalen, oxytocine aanmaken en elkaar over lange afstanden verbinden aan achtennegentig en negenennegentig kilometer per uur.

Datzelfde oxytocine-gehalte ligt ongetwijfeld nog hoger bij Harley-rijders. Het gebrek aan adrenaline biedt ruimschoots plaats voor meer oxytocine. Nu moet je wel weten dat oxytocine onder de hormonen zowat de wolf in schapenvacht is. Het zogezegde knuffelhormoon zorgt niet alleen voor een verbondenheid, het zorgt even zozeer voor agressiever, zo je wil passief-agressief gedrag tegenover buitenstaanders of concurrerende groepen. Net daarom groeten ze enkel binnen hun clan. We are Harley-Davidson.

Het loont de moeite voor verder onderzoek, maar oxytocine zonder adrenaline lijkt me al bij al saai, zoals een Nederlander oliebollen zonder krenten ook maar saai vindt. Een overshoot van dit liefdeshormoon leidt, wat mij betreft, enkel tot eigenliefde. Daarom blijf ik groeten naar iedereen op een motor, ook op een Harley, uit sympathie en om het teveel aan adrenaline te neutraliseren. Het is uit noodzaak. We are Charlie Bravo Romeo.

Na de tweede bocht was de Harley uit het vizier. Luttele minuten verder naderde een tegenligger met koffers, een GS. Hoi! … Hoi! Daar was ze, de mentale warmte, die de snijdende kou in twee deelde. Heerlijk!

 

1 Reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.