Anakee III

De voorste Metzeler Tourance had 20.000 kilometer, de achterste 30.000 kilometer. Er was best nog wat overschot voor enkele zonnige ritten, maar de zelfzekerheid nam af in de regen.

Tijd dus, voor nieuwe schoenen. Ze liggen erop: Michelins Anakee III.   

Zuid-Engeland

Respect. Mateloos respect! Het vraagt ridderlijke moed hoe Theresa May – cool als een ice-tea – keer na keer haar brexitplan door het parlement joeg. Iedere keer gevallen; iedere keer weer opgestaan. Het zou me niet verwonderen mocht je haar in monokini zien, met ‘No’ op haar ene borst, ‘surrender’ op haar andere borst getatoeëerd.

Als er bij ons een probleempje is, lopen de politici weg en krijgen we een regering in kruipende zaken. We organiseren dan verkiezingen en breken records in het zoeken naar het compromis van het compromis. Een vierde van de tijd worden we niet geregeerd. Het doet je de vraag stellen of we al die parlementariërs en zoveel deelregeringen wel nodig hebben. De grootste groei in België situeert zich op het vlak van flitscamera’s en trajectcontroles. Heb je daar nu zo’n grote kabinetten voor nodig? 

‘De kiezer heeft de kaarten moeilijk geschud’, zeggen ze dan.

Mochten we nu eens een daadkrachtig overheidsapparaat hebben, eentje dat werkt, dat niet bezig is met kaarten, dan konden we net zoals in Engeland of Spanje met de motor op de busstrook rijden. Dan losten we het fileprobleem op door motorrijden aan te moedigen. Dan brachten we mensen samen met een motorgroet.

Ik ben te weinig onderlegd in politieke issues om dit te kunnen interpreteren. Ik kan niet uitmaken wat de beste formule is. Maar, er is een duidelijk verschil tussen ons en dat eiland ten noorden van ons. En, er zijn nog meer verschillen.

Nu er nog geen brexit is, er dus nog geen carnet de passage nodig is om een motor op Brits territorium te zetten, ging ik eens kort de sfeer opsnuiven in Zuid-Engeland. Het relaas van die toeristische minitrip vind je hier.

Scheldeland 1 mei treffen (Wichelen)

De lucht was grijs als een vel gerecycleerd papier. De temperaturen waren in hun puberteit – tussen twaalf en achttien – aan het groeien naar de zomer. Ideaal weer dus, om de motor uit de garage te rijden. De driehonderdvijftig andere deelnemers waren van hetzelfde gedacht om af te zakken naar Wichelen.

Er waren vier pogingen nodig om het traject in de Tomtom te krijgen, met bijzondere dank aan MC Scheldeland voor het doorzettingsvermogen om het bestand toch maar op de console te krijgen. Dan bleek nadien dat de route hier en daar afweek van de pijlen en de toer die op het scherm van Garminers verscheen. Waar de ene doorreed, sloeg de ander af. Zo zullen wellicht alleen de Tomtommers aan de poort van het Hof te Melis hebben gestaan.  


Sightseeing zat er niet echt in. Het was geen rit om een postkaart over naar huis te schrijven. Deze tocht ging naar la Flandre profonde, haar ziel en haar littekens. We passeerden door dorpen waar de kerk altijd in het midden stond, tot de verkaveling uitgevonden werd. We zagen de typische huisvrouwen die de stoep vegen, afgemeten precies tot aan de denkbeeldige rooilijn met de buren. Dit was een rit door het echte Vlaanderen met haar kip-aan-het-spitkramen, straatrommelmarkten en wielrenners op terrassen. De trajectcontroles zijn er recent bijgekomen. Die dingen zie je in alle landen, maar nergens zo typisch als hier.

Ooit zal die Vlaamse gewoonte geklasseerd worden als werelderfgoed, beschermd door de Unesco. Wie weet, promoten Japanse reisbureaus dan Haaltert als een must visit attraction in een tiendaagse reis doorheen heel Europa. Of, vinden Chinezen het hip om banale Vlaamse rommel als collectors item uit een garageverkoop mee te nemen naar Shanghai. Zie je ze al staan op Zaventem, met in hun handbagage een nep Chinese vaas is Delfts blauw en een tinnen bord, mooi ingewikkeld in een weekendeditie van Het Laatste Nieuws?

Tomtom, Garmin of de pijlen, wat je ook volgde, het maakte allemaal niets uit. Alle wegen leidden terug naar Wichelen, na een mooie pauze in Sint-Amands. Zonder meer, een leuke rit.

Rotterdam

Het kriebelde alweer een tijdje. Desnoods naar Holland, maar het moest er zeker nog eens van komen. Het werd een weekendje Rotterdam, via Zeeland heen, via Noord-Brabant langs Antwerpen terug. Enkele impressies van het Manhattan van Europa …